mgła

Romantycznie, nierealnie, baśniowo. A jak u Was jest?
Jest cudna gdy nie musimy wsiadać do samochodu, gdy nie zależy nam na fryzurze, gdy nie musimy się spieszyć.

A dla mnie?
Kojarzy się z Balladami Mickiewicza. Wiem to takie infantylne, ale czy to złe?
Cytowanie :"...zbrodnia to nie słychana Pani zabija Pana..."  "... rośnij kwiecie wysoko jak Pan leży głęboko.." to takie  głupie?
Mam sentyment do tych nimf wodnych, zjaw, głębokich czarnych lasów. Zostało to z dzieciństwa. Będąc brzdącem pięcioletnim (tak, tak miałam kiedyś tyle lat) pałętałam się pod nogami Ciotki nastolatki, która przerabiała romantyzm w tym czasie. A umysł chłonny miałam i szybko nauczyłam się

"... ktokolwiek będziesz w Nowogródzkiej stronie, 

do Płużyn ciemnego boru 

wiechawszy , pomnij zatrzymać swe konie

 byś się przypatrzył jezioru..."

W ząb nie wiedziałam co to "nowogródzkiej stronie", albo "rozprzestrzenia łona".
Ale melodia, rytm ballad wpadał w ucho tak dokładnie, że szybko zapamiętałam duże fragmenty utworów.  I musieli mi czytać i czytać.
 A ja potem "recytowałam".
Tak na marginesie jak sobie przypomnę ciemny pokój z lampką zapaloną przy stole, blask z kuchni węglowej i cichy głos Cioci czytającej

"Jakiż to chłopiec piękny i młody?

Jakaż to obok dziewica?

Brzegami sinej Świezi wody

Idą przy świetle księżyca"

to miałam niezłe widowiska. Jesienno - zimowe wieczory pełne niesamowitości.

I wszyscy byli zadowoleni. 

Ja bo ciekawiły mnie baśnie, mama bo miałam opiekę, ciotka bo nie musiała się wiele mną zajmować i  mogła odrobić lekcje.

Tak, dla mnie mgła to magiczna siła. Pięknie dziś jest.

Prawda?

Dużo tych znaków zapytania...

Cytaty z głowy mojej.